رعایت موازین اخلاقی در محیط های ورزشی و مسابقات توسط ورزشکاران، از جمله خاستگاه جهانی و ملی دارد در مورد پسند کلیه دست اندرکاران و تماشاچیان می باشد. هدف کلی پژوهش حاضر، بررسی تفاوت رعایت موازین اخلاقی در بین بانوان ورزشکار و غیرورزشکار و اهداف ویژه تحقیق بررسی میزان تفاوت این دو گروه در متغیرهای تنبیه و اطلاعات ، ابزار گونه نسبی بودن، توافق بین اشخاص، احترام به قراردادهای اجتماعی، احترام به قوانین و نظم و رعایت اصول جهانی بوده است. تعداد 60 نفر از بانوان ورزشکار 30 تا 19 ساله عضو تیم های ورزشی دانشگاه ها که حداقل 5 سال سابقه فعالیت های ورزشی در دانشگاهها و آموزشگاهها داشتند و نیز 60 نفر از بانوان دانشجوی 30 تا 19 سالة غیرورزشکار که هیچ گونه فعالیت ورزشی مستمر نداشتند، به عنوان نمونه انتخاب شدند. روش تحقیق توصیفی و مقایسه ای و ابزار تحقیق، پرسشنامه محقق ساخته که با روش آلفاکرونباخ با ضریب 66/0، پایایی آن مورد تائید قرار گرفت ، بوده است که براساس محورهای اخلاقی گلبرگ ساخته شد. در نتیجه، محقق بین گروههای ورزشکار و غیرورزشکار از نظر رعایت اخلاقی به طور کلی و نیز متغیرهای تنبیه و اطلاعات ، ابزارگونه نسبی بودن، احترام به قوانین و نظم، احترام به قراردادهای اجتماعی تفاوت معنی داری مشاهده نکرد، ولی در متغیر اخلاق براساس اصول جهانی بین دو گروه ورزشکار و غیرورزشکار تفاوت معنی داری مشاهده کرد که غیرورزشکاران نسبت به ورزشکاران در این متغیر برتر نشان دادند.

مقدمه: سوگیری توجه به تصاویر بدنی می تواند با نارضایتی از تصویر همراه گردد و باتوجه به نقش تسهیل کننده ورزش بر سلامت بنابراین هدف از پژوهش حاضر بررسی نقش فعالیت بدنی در سوگیری توجه به تصاویر تیپ بدنی و نارضایتی از تصویر بدنی در بانوان می باشد. روش: طرح پژوهش حاضر به روش علّی مقایسه ای و همبستگی انجام گرفت. بدین منظور در 130 بانو شرکت کننده در فعالیت های ورزشی (65 نفر) و بدون مشارکت ورزشی (65 نفر که با گروه فعال همگن گردیده بودند) سوگیری توجه و نارضایتی از تصویر بدنی مورد بررسی قرار گرفت. آزمایه دات پروب برای بررسی سوگیری توجه و پرسشنامه چندبعدی خود بدن برای بررسی نارضایتی از تصویر بدنی مورد استفاده قرار گرفت. برای بررسی ارتباط بین نمرات حاصل از سوگیری توجه و نارضایتی از تصویر بدنی از ضریب همبستگی پیرسون و برای بررسی نقش فعالیت بدنی و برای مقایسه این متغیرها در دو گروه فعال و غیرفعال آزمون تی مستقل استفاده شد. یافته ها: بررسی نتایج نشان داد که سوگیری توجه به تصاویر تیپ بدنی با نارضایتی از تصویربدنی به صورت مستقیم و معنادار بوده و تفاوت معناداری در نارضایتی از تصویر بدنی و سوگیری توجه دو گروه وجود دارد به طوری که افراد فعال نارضایتی از تصویر بدنی کمتری نسبت به دیگر گروه داشتند و ارزیابی بهتر بدن و تصویر بدنی مثبت تر اجزای بدن در گروه فعال می باشد. نتیجه گیری: به نظر می رسد معیارهای غیر واقعی زیبایی و تناسب اندام و انتظارات افراد از بدن خود و دیگران با داشتن فعالیت ورزشی و بدنی مناسب می تواند تغییر یابد.

هدف این پژوهش ارائه مدل برندسازی شخصی بانوان ورزشکار نخبه ایرانی بود. روش تحقیق از نوع کیفی بود که با رویکرد نظریه داده بنیاد استراوس و کوربین انجام شد. روش جمع آوری اطلاعات با استفاده از مصاحبه های نیمه ساختاریافته بود. فرآیند مصاحبه ها با 17 نفر از بانوان ورزشکار المپیکی، بازی های آسیایی، مدیران و اساتید و صاحب نظرانی که به نحوی در زمینه ورزش حرفه ای بانوان و برندسازی آن سوابق روشنی داشتند با استفاده از روش نمونه گیری هدفمند و بر اساس معیار اشباع نظری انجام شد. داده های جمع آوری شده با استفاده از کدگذاری باز، محوری و انتخابی تجزیه وتحلیل شدند و مدل نهایی استخراج گردید. از مجموع 98 کد مفهومی و 20 مقوله، بر اساس پدیده محوری، شرایط علی، بسترها و زمینه های لازم، متغیرهای مداخله گر، راهبردها و پیامدهای برند شخصی بانوان ورزشکار نخبه ایرانی تدوین گردید. نتایج یافته ها بیانگر آن است که شخصیت، هوش فرهنگی، رویت پذیری و هوش اجتماعی با فراهم سازی بسترهای سبک زندگی، پیشینه ورزشی و مسئولیت اجتماعی می توانند زمینه ساز برند شخصی بانوان ورزشکار نخبه ایرانی شوند. در این راستا با حمایت از ورزش بانوان، خودترویجی، عملکرد اخلاقی و بهره مندی از تصویر منسجم ارتباطات می توان پیامدهایی همچون ساخت هویت تجاری، پیشرفت مسیر شغلی، تقویت انگیزه و نشاط، الگوبودن و محبوبیت در جامعه را انتظار داشت. لذا ورزشکاران، مدیران و بازاریابان ورزشی می توانند با توجه بیشتر به این عوامل، بازاری از مشتریان و هواداران را خلق کرده و به کسب درآمد پایدار، و حفظ شهرت، محبوبیت و عزت نفس بپردازند.

در پژوهش حاضر، با بهره گیری از نظریه های فوکو، گافمن، وبر و برخی از فمینیست ها، به تحلیل جامعه شناختی عوامل مرتبط با مدیریت بدن پرداخته شده است. جامعه آماری تحقیق را زنان و دختران شهر تبریز تشکیل داده اند که در زمان اجرای تحقیق، عضو باشگاه های بدنسازی این شهر بودند. با استفاده از روش نمونه گیری خوشه ای چند مرحله ای توأم با تصادفی ساده، تعداد 377 نفر انتخاب و اطلاعات مورد نیاز از طریق پرسش نامة محقق ساخته جمع آوری شده است. براساس نتایج بدست آمده، میانگین مدیریت بدن در افراد مورد مطالعه، 89(حداقل نمره 46 و حداکثر نمره 134) برآورد شده است. براین اساس، میزان مدیریت بدن در 80% پاسخگویان، متوسط به بالاست. نتایج حاصل از تحلیل های دو متغیره نیز حاکی از این است که میزان مدیریت بدن برحسب برخی متغیرهای زمینه ای همچون سن، وضعیت تأهل، تحصیلات، وضعیت شغلی و درآمد پاسخگویان متفاوت است. همچنین بین متغیرهای نقش پذیری جنسیتی و دینداری با مدیریت بدن، رابطة معکوس و بین متغیر احساس فشار هنجاریو مدیریت بدن، رابطة مستقیم و معنی دار برقرار است. براساس تحلیل مسیر، متغیرهای دینداری و احساس فشار هنجاری، هم به طور مستقیم و هم از طریق تحت تأثیر قرار دادن متغیر نقش پذیری جنسیتی، بر میزان مدیریت بدن تأثیر گذاشته اند. این متغیرها در مجموع قادرند 2/35 درصد از تغییرات مدیریت بدن را پیش بینی کنند.

مسئلة حجاب و پوشش در ورزش به منزلة پدیده ای بحث برانگیز و جنجالی در دنیای امروزی (به خصوص در میدان های المپیک و جهانی) مطرح است. مقالة حاضر به بررسی نوع نگرش بانوان ورزشکار به حجاب و عفاف در ورزش بانوان و همچنین به فرصت یا محدودیت حجاب و عفاف در امر ورزش می پردازد. این تحقیق به شیوة پیمایشی و با استفاده از ابزار پرسش نامه انجام گرفته است. سیصد نفر از بانوان ورزشکار استان آذربایجان شرقی به روش نمونه گیری تصادفی تمام شمار به عنوان نمونة تحقیق انتخاب و برای سنجش نظر آنان دربارة حجاب و عفاف و موضوعات مرتبط با آن از پرسش نامة محقق ساخته استفاده شد. نتایج حاصل از آزمون فرضیه ها و تحلیل مسیر با نرم افزار AMOS23 نشان داده شد. یافته ها نشان داد که ارتباط مثبت و معنا داری بین نوع نگرش ها به فرهنگ حجاب و عفاف در ورزش بانوان با فرصت ها و محدودیت های حجاب و عفاف در ورزش وجود دارد. نتیجة حاصل از این تحقیق نشان می دهد که بیشتر افراد شرکت کننده در ورزش نه تنها حجاب را مانع از ورزش نمی دانند، بلکه آن را فرصتی برای شکوفایی خود می دانند. همچنین فرهنگ سازی و آموزش مردم از پیشنهادهای مهم آنان به دست اندرکاران اقتصادی و فرهنگی، اعم از حوزه ها، دانشگاه ها و. . .، برای رسیدن به هدف مورد نظر است.

هدف از این پژوهش، بررسی تأثیر فعالیت دراز مدت ورزشی روی تراکم تودة استخوانی (BMD) دست برتر و غیربرتر بانوان ورزشکار شرکت کننده در تیمهای ملی کشور، در رشته های تنیس، تنیس روی میز (رشته های راکتی)، شنا و ژیمناستیک (رشته های غیرراکتی)، همچنین مقایسه آن با استاندارد BMD غیر ورزشکاران جهان بود. برای این منظور، با گردآوری اعضای تیمهای ملی و گرفتن اطلاعات مورد نیاز، ورزشکاران 20 تا 25 ساله ایی انتخاب شدند که حداقل 10 سال سابقة ورزشی مستمر در یکی از رشته های مورد نظر را داشته اند. با استفاده از روش DEXA که دقیقترین روش سنجش تراکم استخوانی است، BMD استخوان زند زبرین دست برتر و غیربرتر ورزشکاران بررسی شد. همچنین، استادارد جهانی برای BMD غیرورزشکاران زن، افراد 20 تا 25 ساله را در نظر گرفت. داده ها با استفاده از آمار توصیفی و استنباطی در سطح 0.05 تحلیل شدند. یافته های تحقیق به طور خلاصه نشان میدهند، تفاوت BMD استخوان زند زبرین دو دست ورزشکاران رشته های راکتی نسبت به رشته های غیرراکتی و غیر ورزشکاران جهان، به طور معناداری بیشتر است. همچنین BMD هر دو دست بانوان تیمهای ملی کشور در بیشتر رشته های مورد نظر، از استاندارد جهانی به طور معناداری پایین تر است.